ေမေမနဲ႕ပက္သက္လုိ႕မွတ္မိသေလာက္ေပါ့ေလ ..........................
ကၽြန္မအသက္ ေလးႏွစ္ - အေမနဲ႕ ဘုရားပြဲေစ်းတန္းေလွ်ာက္တယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္မကိုေမေမသနပ္ခါးလိမ္းေပးထားတယ္။ ပါးမွာပါးကြက္နဲ႕ ၾကက္ေတာင္စည္းဆံပင္ေလးစည္းျပီးအေမ႕လက္ကိုဆြဲျပီးပြဲေစ်းသြားခဲ့တယ္။ အဲတုန္းက ကၽြန္မအရပ္က ေမေမ႕ေပါင္တစ္၀က္နားေလာက္ပဲရွိမယ္။ အေမ႕လက္ၾကမ္းၾကမ္းထဲ ကၽြန္မလက္ႏုႏုေလးထည္႕ျပီး ပြဲေစ်းေလွ်ာက္ခဲ့ရတဲ့အရသာကိုဒီေန႕ထိမေမ့ဘူး။
ကၽြန္မအသက္ငါးႏွစ္- အေမကၽြန္မကိုေက်ာင္းလုိက္ပို႕တယ္ ။ ပထမဆံုးေက်ာင္းတက္ရက္မွာေပါ႕။ ရပ္ကြက္ထဲကေက်ာင္းမွာ..။ အတန္းပိုင္ဆရာမကိုအပ္ျပီး ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းထုိး ေက်ာင္းတံခါးပိတ္သြားတဲ့အထိ ျခံစည္းရိုးအျပင္ဘက္မွာ ကၽြန္မကိုလွမ္းၾကည္႕ေနတဲ့ေမေမ့.မ်က္ႏွာကို အခန္းျပတင္းေပါက္ကေနၾကည္႕ျပီး ေက်ာင္းသားေတြဆုိေနၾကတဲ႕ ကမၻာမေၾကသီခ်င္းနဲ႕အျပိဳင္ ငိုရင္းနဲ႕ ေအာ္ေခၚေနခဲ႕တယ္။
ကၽြန္မအသက္ ေျခာက္ႏွစ္ - အတန္းထဲမွာ ပထမရေတာ႕ ဆုေပးပြဲလုပ္တဲ့ေန႕မွာ ေမေမ အရမ္းကိုေပ်ာ္ခဲ႕တာ မွတ္မွတ္ရရပါပဲ။ ပါတိတ္ထမီရိုးရိုးေလး၀တ္ျပီး တျခားမိဘေတြထက္ က်ယ္တဲ႕လက္ခုပ္သံေတြ တီးေနခဲ႕တဲ႕ ကၽြန္မေမေမဟာ ကၽြန္မဘ၀ရဲ႕ တကယ္႕လက္ဦးဆရာပါ။ ေမေမသင္ေပးခဲ့တဲ့ ၀လံုးေလးေတြ ကၾကီး ခေခြးေလးေတြေရးျပီး ရခဲ့တဲ့ ပထမဆံုးဆုလာဘ္ပါပဲ။
ကၽြန္မအသက္ ၁၀ႏွစ္ - ကၽြန္မေဖေဖကင္ဆာျဖစ္လုိ႕ေဆးရံုတက္ေနရေတာ့ အဖြားအိမ္မွာ သြားေနခဲ့ရတယ္။ အေမနဲ႕ပထမဆံုးခြဲျပီးအိပ္ခဲ့ရတဲ့ ညမွာ ေခါင္းအံုးထဲမ်က္ႏွာအပ္ျပီးမ်က္ရည္ရႊဲေနခဲ့တယ္။ အေမလာမလား လာမလားနဲ႕ညေနေစာင္းတာနဲ႕ေမွ်ာ္ေနခဲ့ရတာ။ အရိပ္တခုခုခပ္ေ၀းေ၀မွာျမင္တုိင္းအေမလားလုိ႕ၾကည္႕ေနခဲ့တာ ျပန္စဥ္းစားတုိင္းရင္ထဲနင့္ေနခဲ့တယ္။ ေမေမကေတာ့ ေသေကာင္ေပါင္းလဲျဖစ္ေနတဲ႕ေဖေဖ့အနားမွာ ေန႕မအိပ္ညမအိပ္နဲ႕ ။ ဘယ္ေလာက္မ်ားပင္ပန္းေနခဲ့မလဲ။
ကၽြန္မအသက္ ၁၄ ႏွစ္- ေဆးကုသစရိတ္နဲ႕ အိမ္စရိတ္ ေက်ာင္းစရိတ္ေၾကာင္႕ ေမ့ေမ့ကို ေဖေဖ၀ယ္ေပးထားခဲ့တဲ့လက္၀တ္လက္စားေလးေတြ တစ္ခုျပီးတစ္ခု ျပန္ေရာင္းခဲ့ရတယ္။ေမေမအရမ္းၾကိဳက္တဲ႕ ေလာ့ကတ္သီးေလး …ေနာက္ဆံုးေမေမ့အေမေပးခဲ့တဲ့ ပုလဲနားကပ္ေလး (အုိး ေမေမအရမ္းစိတ္ဆင္းရဲေနခဲ့ရမွာပဲ) ။ ကၽြန္မမသိေအာင္ ေမေမထမ္းခဲ့တဲ့၀န္ထုပ္၀န္ပိုးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားေနခဲ့သလဲ။
ကၽြန္မအသက္ ၁၆ ႏွစ္ - ကၽြန္မဆယ္တန္းေရာက္ျပီ။ စာက်က္ရတာပင္ပန္းလုိက္တာ ငါ့သမီးေလးသနားပါတယ္တဲ့ေလ။ ကၽြန္မစာက်က္ေနတဲ့ထမင္းစားပြဲၾကီး ျခင္ေထာင္ထဲထည္႕ျပီး ကၽြန္မေဘးနားမွာေမေမငုတ္တုတ္ထုိင္ေစာင့္ေပးခဲ့တယ္။ ကၽြန္မသခ်ာၤညံ႕လုိ႕ မတြက္ႏိုင္တဲ့ပုစၦာေတြ ေမေမျမင္ေတာ့ စိတ္ညစ္ေနတဲ့ကၽြန္မကို သမီးရယ္ အဲစာေတြ အေမရွင္းျပေပးႏိုင္ရင္ေကာင္းမွာပဲတဲ႕ေလ။ အေမ၀မ္းနည္းေနမွာကၽြန္မသိတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္မရဲ႕လက္ဦးဆရာေမေမဟာရွစ္တန္းေအာင္တဲ႕အထိပဲ ေက်ာင္းေနခဲ့ရရွာတာပါ။ သူ႕မိသားစုအတြက္ အနစ္နာခံျပီးေက်ာင္းထြက္စီးပြားရွာခဲ႕ေတာ႕ ပညာေရးမွာမျပည္႕စံုခဲ႕ေတာ႕ဘူး။ ေမေမေရ ေမေမ့အတြက္ သမီးၾကိဳးစားပါ႕မယ္။
ကၽြန္မအသက္ ၁၆ ႏွစ္ေက်ာ္- ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့ေန႕။ ေမွာင္ေနတဲ႕လမ္းမၾကီးေပၚ သားအမိႏွစ္ေယာက္လက္ခ်င္းခ်ိတ္ျပီး ေအာင္စာရင္းသြားၾကည္႕ၾကတယ္။ တစ္ျမိဳ႕နယ္လံုးမွာ ျမန္မာစာဂုဏ္ထူးထြက္တဲ့သူရွားတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္မ ႏွစ္ဘာသာဂုဏ္ထူးထြက္ေတာ့ ျမန္မာစာပါတာကိုၾကည္႕ျပီး ကၽြန္မထက္ေပ်ာ္တဲ႕သူဟာ အေမပဲရွိလိမ္႕မယ္။ မုိးတြင္းၾကီးမုိ႕ ရြာခ်လုိက္တဲ႕မိုးစက္ေတြထဲ ေပ်ာ္လြန္းလုိ႕ေအာ္လုိက္တဲ့အေမ့အသံ ေသာင္းထုိက္ကညံေရာ႕မယ္။
ကၽြန္မအသက္ ၁၈ႏွစ္ - တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘ၀ကိုအေမလဲ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ႕ဘူးမွာေပါ႕ေလ။ ဂ်ီတီစီေက်ာင္းသူဘ၀မွာ T square ကုိင္ျပီး ေက်ာင္းတက္ရေတာ့ အေမေျပာခဲ႕တဲ့စကားေလး အခုထိနားထဲျပန္ၾကားေယာင္တယ္။ ငါ့သမီးေလးလုပ္ႏုိင္မယ္ဆုိတာ အေမယံုပါတယ္တဲ့။
ကၽြန္မအသက္ ၂၀ ႏွစ္- မနက္ေစာေစာကၽြန္မထက္အရင္ထျပီး ထမင္းဘူးျပင္ ကၽြန္မျပန္လာလုိ႕ ေမေမေရ ဗုိက္ဆာတယ္ဆုိတာနဲ႕ သံုးမိနစ္ပဲေစာင္႕လုိ႕ေျပာတတ္တဲ႕ ကၽြန္မအေမေပါ႕။ ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းေတြ ခ်ိဳ႕တဲ႕ေနခဲ႕ေပမဲ႕ ေမေမ႕ေမတၱာေတြ ကၽြန္မမွာအလွ်ံအပယ္နဲ႕။ သံုးမကုန္ျဖဳန္းမကုန္။
ကၽြန္မအသက္ ၂၁ႏွစ္- ကၽြန္မရဲ႕ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္အခမ္းအနားမွာ ေမေမ့ရဲ႕စိတ္ေတြ မုိးေလာက္ထိျမင့္ျပီးေပ်ာ္ေနရွာမွာ။ ဘြဲ႕ရဖုိ႕အလွမ္းေ၀းခဲ႕တဲ႕ ကၽြန္မအေဖအတြက္ရယ္ အေမအတြက္ရယ္ ပညာကိုဆံုးခန္းတုိင္သင္ျပီး ႏွစ္ဘြဲ႕ယူေပးခဲ႕တယ္။ ကၽြန္မရခဲ႕တဲ႕ဘြဲ႕ေတြပညာေတြအားလံုးဟာ ေမေမနဲ႕ေဖေဖအတြက္ ကိုယ္စားျပဳပါတယ္။
ကၽြန္မအသက္ ၂၂ႏွစ္- အလုပ္ခြင္ထဲေရာက္လုိ႕ေမာပန္းေနတဲ႕ကၽြန္မအတြက္ ေမေမဟာ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကရခဲ႕သလုိ ေအးျမတဲ႕အရိပ္ျဖစ္ေနဆဲပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလအံၾသမိတယ္။ ေမေမရယ္ အဲသေလာက္ေတာင္ သမီးကိုခ်စ္ရသလားလုိ႕။ ေမေမ႕အသက္ ၅၀ျပည္႕ျပီ။ ေမေမပင္ပန္းလွပါျပီ။
ကၽြန္မအသက္ ၂၄ ႏွစ္- ဘုရား၊တရာ၊သံဃာ၊ မိဘ၊ဆရာတုိ႕ရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးေၾကာင္႕ ကၽြန္မ အလုပ္အကိုင္ေနရာေကာင္းေလးရခဲ႕တယ္။ အိမ္ရဲ႕ တာ၀န္ေတြ ကၽြန္မပခံုးေပၚေရာက္ေနခဲ႕ျပီ။ ငါ႕သမီးေလးကို အေမေသရင္ေတာင္စိတ္ခ်ျပီလုိ႕ေျပာေပမဲ ့ ေမေမ႕မ်က္လံုးေတြက ကၽြန္မကုိ ငယ္ငယ္တုန္းက ကေလးေလးအမွတ္ျမင္ေယာင္ေနတုန္းဆုိတာ ကၽြန္မသိတယ္။ ေမေမ႕ရဲ႕ေခါင္းမွာ ဆံပင္ေတြျဖဴေနခဲ့ျပီး. အခ်ိဳၾကိဳက္တဲ႕ေမေမရဲ႕ ေရွ႕သြားေလးေတြလဲ ပိုးစားလုိ႕မရွိေတာ႕ဘူး။ ေမေမ႕ေျခဖ၀ါးမွာ အက္ရာေတြနဲ႕ ရွတေနလုိက္တာ။ အသက္တစ္၀က္ရဲ႕ဇရာမွာ ေမေမကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ အခုခ်ိန္ထိေမာပန္းရမွန္းမသိ ကြက္လပ္ျဖည္႕ေနဆဲပါပဲ။
ေမေမေရ
အနႏၱဆုိတဲ႕စကားထက္ ပိုေလးနက္မဲ႕စကားရွိရင ္သမီးထပ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ သမီးဘ၀မွာ ေမေမ႕သမီးျဖစ္ရတာနဲ႕တင္ အရာရာအတြက္ လံုေလာက္ေနခဲ႕ပါျပီ။
ေမေမျငိမ္းခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ပါေစ။
